“ดีเจลืมจ้อย  ” หรือ “พัฒนา โง่นประสิทธิ์ ” เธอเป็นคนสกลนคร พี่สาวคนนี้เป็นดีเจให้กับคลื่นวิทยุชุมชน
เธอถามผมว่าได้ดูรายการจริงหรือ  ผมบอกเธอ  จริงครับ  พี่เป็นกวีอิสาน
ที่แต่งกลอน  “ผญ่า”ได้ไพเราะจับจิตผมเหลือเกิน   สมัยก่อนนี้  พ่อของผมก็แต่งกลอนผญ่า ( พะ-หยา) ได้เก่งไม่แพ้ใคร

ผมบอกเธอ  ผมเป็นคนบ้านนอกจริงๆ ใครหลายคนที่มองผ่านผิวเผิน อาจไม่รู้ว่าผม ชอบเพลงลูกทุ่งมาก ตอนเด็กๆผมไปเลี้ยงควายกับคุณตาอยู่บ่อย ตาสอนให้ผมขี้ควาย ผมขี่มันได้ เพื่อนๆส่วนใหญ่มักไม่ค่อยรู้ บางครั้งก็ไปช่วยตาเผ่าถ่านที่แปลงนา ผมเล่าให้เธอฟังว่าผมมาทำงานชั่วคราวที่ลาว และผมมีแปลงผักสวนครัว แปลงเล็กๆอยู่ข้างบ้านพักด้วย เธอยิ้มใหญ่เพราะเธอก็มีแปลงผักเช่นกัน ่

ผมมักจะอ่อนไหว  อ่อนแอ  พาลมีน้ำตาทุกครั้งที่ฟังพี่อ่าน  ผญ่า  มันเศร้าเหลือประมาณ  เหมือนน้ำเสียงนั้นรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

ผมได้ทักทายเธอเพียงเล็กน้อย  ไม่รู้ว่าต่อไปเธอจะจำผมได้หรือเปล่า  ผู้หญิงอิสานที่แต่งกลอนผญ่าถึงสามีที่จากไกลไปทำงานในกรุงเทพฯ
ผู้หญิงอิสานคนซื่อที่ชอบดอกกุหลาบ  ผมได้คุยเรื่องของตัวเองให้เธอฟังบ้างเล็กน้อย  เธอหยิบสมุดหน้าปกลายไทยขึ้นมาเล่มหนึ่ง
แล้วแต่งกลอนผญ่าให้ผม  เมื่อเธอวางปากกา  เธออ่านกลอนผญ่าที่เพิ่งแต่งขึ้นใหม่นั้นให้กับผม   ผมนิ่งฟัง

อ้ายเอ๋ย ทุกข์หัวใจหลายจนใจหมุ่น
ฉุนจะของที่ใจงาย เกือบแม่นตายแท่ๆเด้อ
อยากอายหลาย เพินไหล่หนี ย่ามายุ่งย่ามาเกี่ยว
เว้าจังซันได้จังได๋ คึดเห็นใจน้องนำแหน่
ใจบ่อดีมีแต่เส่า หาคําเว้ากะบ่อมี
บ่อฮักน้อง บ่อเป็นหยัง
แต่เป็นหมู่ บ่อได้ตี้
ตัดสัมพันขนาดหนี้
น้องเฮ็ดหยังผิดหลายบ่อ
เซาเป็นหมู่กันแล้วเด้อ
อ้ายบ่อเซือคำน้องนี่
เว้าอีหลี อ้ายว่าตั๋ว
น้องบ่อฮู้ซิว่าจังได๋
อ้ายบ่อเซือบังคับบ่อได้
ได้แต่ไห้  อยู่ผูเดียว อ้ายเอ๊ย
คึดเห็นใจนองแหน่เด้อ


…………………………….
เชื่อหรือไม่ ผมน้ำตาคลอเบ้า  เธอเดินเข้ามาลูบหัวผมแล้วยีไปมาแล้วบอกว่า 

“ย่าซิไห้ น้องหล่าเอย เซาซะ อย่าคึดต่อนำเพิ่น เพิ่นด่าเฮาคือจังหมูหมา  ไหล่หนีปานบ่อเคยเฮ็ดดีนำกัน  อย่าไห้เถาะน้องหล่า  โดนแล้วเด้อที่ผ่านไป  มะ! เอื้อยให่  ผญานี่ของจะของเด้อ  เก็บไว่ ห่าบ่อได้พ่อกัน ”

( แปล = อย่าร้องไห้เลยน้องเอ๋ย หยุดเถอะนะ อย่าคิดถึงเขา เขาด่าเราอย่างกับหมูหมา ออกปากไล่เหมือนไม่เคยทำดีต่อกัน อย่าร้องไห้นะน้อง นานแล้วนะที่ผ่านไป อ่ะ! นี่พี่ให้ กลอนผญ่าของตัวเองนะ เก็บไว้ บางทีอาจไม่ได้พบกัน )

แล้วเธอก็ฉีกหน้ากระดาษนั้นให้ผม
“ลืมจ้อย  แปลว่า ลืมสนิท แต่ผมคงไม่ลืมเธอ

image