ความสุขโดยสังเกต กับ October sonata

…PB 1306 3892 5 TH มันเป็นเลขที่ไปรษณีย์ที่ผมรอคอยอยู่ ข้างในกล่องพัสดุนั้นบรรจุหนังสือมาสี่เล่มด้วยกัน “ทวิภพ สองเล่ม ” ความสุขโดยสังเกต “และ “ระยะทางอันห่างไกล ”

ยังไม่ทันจะแกะกล่อง ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เจอ เพื่อนรัก น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้า แล้วไหลลงช้าๆอาบแก้มทั้งสองข้าง ใครคนหนึ่ง ที่ผมทึกทักว่าเค้าเป็นเพื่อน ในยามที่ผมอยากรู้ข่าวคราวของเค้า ผมจะต้องอ่านจากหนังสือที่เค้าเขียน

ถ้าเค้ารู้ว่าผมร้องไห้ เค้าคงเสียใจ ผมเองก็ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด ว่าทำไมจึงได้แต่ร้องไห้ทุกครั้ง ที่อ่านสิ่งที่เค้าเขียน ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากบอกเค้าว่า น้ำตาของผมไม่ใช่ความเสียใจ แต่ความรู้สึกนั้นมันเหมือน ตื้นตัน ดีใจที่ได้เจอ และปรีดาที่เค้า สบายกายใจ และมองโลกได้อย่างน่ารัก เค้าเขียนถึงเรื่องโน้น เรื่องนี้ได้อย่างน่าสนใจมาก เอ่ยนามบุคคลหลายคนทั้ง คนไทย ฝรั่ง และหนังสือ มากมาย ในบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมอยากจะตามไปศึกษา และสรรหามาอ่านดูบ้าง และผมก็ได้ทำ

ผมต้องยอมรับว่า เมื่อลองสรรหามาได้ ผมอ่านแล้วกลับไม่เข้าใจมัน แม้แต่ในหนังสือบางเล่มที่เค้าเขียน ผมเองก็อ่านไม่เข้าถึงใจเลยเช่นกัน คนที่เค้าเอ่ยถึง ผมไม่รู้จักเป็นส่วนใหญ่ คำเขียนที่เค้า เปรียบเป็น บันทึกประจำวันนั้น ผมอ่านแล้ว “ไม่เข้าใจ ” หรือเป็นเพราะผมไม่เคยมีวิถีชีวิตแบบนั้น ก็เป็นได้

ผมนึกถึง ภาพยนตร์เรื่อง October sonata รักที่รอคอย ที่มี ก้อย รัชวิน ในบทของ . .แสงจันทร์. . ในตอนที่เธอพบกับ . .รวี. .ที่รับบทโดย โป๊บ ธนวรรธน์ ที่บังกะโลริมทะเล รวีให้หนังสือกับแสงจันทร์ และเขียนโน้ตทิ้งไว้ในตอนเช้าว่า “เขาออกไปหาเพื่อน ประเดี๋ยวกลับ ให้รอคอยเค้าด้วย ”

แสงจันทร์ตื่นขึ้นมาไม่พบรวี พบเพียงกระดาษโน้ตที่สอดไว้ในหนังสือเท่านั้น หญิงสาวคิดว่าชายหนุ่มได้ทอดทิ้งเธอ เพราะแสงจันทร์ไม่รู้หนังสือ อ่านไม่ออก เธอจึงไม่เข้าใจในสิ่งที่รวีเขียนเอาไว้ ว่าให้รอ รวีเองก็ไม่รู้เช่นกันว่า แสงจันทร์ไม่รู้หนังสือ

ผมเปรียบตัวเองเหมือน แสงจันทร์ ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจในบางอย่างที่เค้าเขียน ไม่รู้จักคนที่เค้าเอ่ยถึง หรือแม้กระทั่ง “คำศัพท์ที่แปลกหู “ในยามที่เค้าให้สัมภาษณ์ออกทีวี เรื่องการงาน ชีวิต สังคม หรือความใฝ่ฝันง่ายๆ ผมได้แต่ตื่นตาตื่นใจในยามที่เค้ายิ้ม หัวเราะและเคลื่อนไหว แต่ในสิ่งที่เค้าเล่า ผมกลับไม่เข้าใจเลย

วลีสั้นๆบางบท ที่ปรากฎในหนังสือ ผมก็แปลมันไม่ออก ผมเหมือนแสงจันทร์ หญิงสาวที่ไม่รู้หนังสือ อ่านอักษรที่เค้าเขียนออกมาจากใจ ไม่เข้าใจ แต่ผมพยายามอยากจะอ่านมัน ผมเคยบอกเค้าหลายครั้งว่าผมมีหนังสือของเค้าแทบทุกเล่ม แต่ไม่อ่านมันเลย เค้าอาจจะเข้าใจว่า ผมไม่ได้เปิดใจเพื่ออ่านมันอย่างเพียงพอ แต่ความจริงผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าเล่า

หลายคนชื่นชอบและบอกว่าอ่านเข้าใจง่าย แต่ไม่ง่ายสำหรับผมเลย บางอย่างมันเหนือระดับความคิดของผม คงอาจเป็นเพราะว่า ผมไม่เคยมีชีวิตอย่างนั้น

ผมเคยดูเค้าออกทีวี พูดถึงเรื่องงานโฆษณาที่เค้าสนใจ และศิลปะอีกหลายอย่างที่เค้าชื่นชอบ ผมได้แต่มองเค้าพูด เค้าพูดไม่ติดขัดเลย แต่ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าพูดแม้แต่คำเดียว

ผมได้แต่กอดหนังสือไว้กับอกในบางครั้ง ผมอาจจะเป็นคนเดียวที่อ่านสิ่งที่เค้าคิดและเขียนออกมาไม่เข้าใจ

ผมอยากอ่านสิ่งที่เค้าเขียน ผมยังยืนยัน หรือเพราะผมอ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ เอาแต่ดันทุรังกอดเก็บไว้ทุกเล่ม มันจึงเป็นสาเหตุให้มีน้ำตา

เหมือนคนสองคนได้เจอหน้ากัน แต่อีกฝ่ายเป็นออทิสติก รับรู้และเข้าใจอะไรได้ช้า และอีกฝ่ายพยายามจะสื่อสารในแบบคนทั่วๆไป ทำให้คนที่เป็นออทิสติกไม่อาจทำความเข้าใจได้

ครั้งนึง ผมอยากบอกเค้าว่า ผมอ่านไม่เข้าใจเลย คุยกับผมได้มั้ย อธิบายเรื่องราวของคุณได้มั้ย เพราะผมอยากเข้าใจมัน แต่ผมไม่อาจพูดออกไปได้ ผมเกรงใจคุณเหลือเกิน

“ความสุขโดยสังเกต” หนังสือของคุณ มันมีความสุขอยู่ในนั้น คุณบอกเอาไว้ที่หน้าปก ผมอ่านแล้ว บอกได้เพียงว่า ผมตามไม่ทัน ในความสุขที่คุณหมายถึง

แต่ผมดีใจที่คุณมีความสุข หนังสือเล่มนี้มันบอกผมอย่างนั้น

คิดถึงคุณมาก ” เพื่อน . .ผม “

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s