เจ็บ ป่วย

กว่าจะมาเขียนอะไรต่ออะไรในนี้ได้ ก็ป่วยซมอยู่หลายวัน คนดีของผมคุณเป็นอย่างไรบ้าง กินอิ่ม นอนหลับ และสบายใจอยู่ใช่มั้ย คำถามแบบนี้คุณเคยบอกว่าไม่ต้องถามให้มากหรอก มันเป็นสิ่งที่คุณต้องทำอยู่แล้ว ผมเข้าใจ และจะพยายามไม่ถามมันอีก

ผม ไปพบหมอตามกำหนดเวลา ได้ทำอะไรหลายอย่างตามที่หมอบอก มันผ่านไปด้วยดี จริงๆนะ ตอนเด็กๆผมคิดว่าการไปพบหมอฟัน และต้องถอนฟันมันเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดแล้ว แต่ผมก็พบว่ามีบางอย่างเจ็บกว่าการถอนฟันเสียอีก มันปวดมากจริงๆ และเพลียมากด้วย

ไม่เอาน่า คนดีของผม ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมแค่ปวดนิดหน่อย อย่าน้ำตาซึมออกมาอย่างนั้น ผมรู้ดีว่ามันจะทรงตัวไปอย่างนี้ได้อีกนาน

คนดีครับ คุณอย่าเพิ่งเหนื่อยที่ต้องอ่านจดหมายของผม ผมยังอยากเขียนถึงคุณ อยากเขียนเสมอ อยากเขียนไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่มีโอกาสได้อ่านมันเลย ผมก็ยังยินดีที่จะจินตนาการถึงคุณต่อไป

การถอนฟัน มันทำให้เราเจ็บจี๊ด แต่ไม่เจ็บใจ การทำเคมีฯ มันทำให้เราปวดมากที่ร่างกาย แต่แค่เพลียที่ใจ แต่ในอดีต มันเป็นประวัติการรักษาที่ผมต้องบอกหมอไว้ เพราะมันถูกต้องตามกฎหมาย เนื่องจากผิดปกติจริงๆไม่สามารถเก็บไว้ได้ สิ่งนี้มันเจ็บพอๆกับเคมีฯ และเจ็บที่ใจ อย่างรุนแรง เพราะทางการแพทย์บอกว่าไม่ถือว่าเป็นกรณีปกติ จึงยินยอมให้แพทย์ทำการรักษาได้

คุณครับ เพื่อนคนหนึ่งของผมเคยถามคนรักของเธอว่า ถ้ามีลูกด้วยกันจะทำยังงัย คนรักของเธอตอบด้วยคำตอบสามัญ คงต้องดูแลและรับไว้ แต่ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนที่มีอะไรด้วย เค้าจะต้องรับไว้หรืออย่างไร เค้าบอกเธออย่างนั้น เพราะไม่อย่างนั้นแล้วคงเป็นสิบเป็นร้อยคน เพื่อนของผมเธอนิ่งและสงบอารมณ์ได้ดีในระดับหนึ่งแต่แท้จริงเธออยากจะร้องไห้ ผมสงสารเธอครับ

ไม่นานมานี้ผมส่งข้อความถึงเพื่อนคนหนึ่งว่า “พวกแกไม่รู้หรอกว่ากูเจ็บปวดกับอะไร” เพื่อนคนเดิมส่งข้อความกลับมาถามผมว่า “แล้วมันคืออะไร” เมื่อผมได้ลองเล่าเปรยๆออกไป เพื่อกลับบอกว่า ขอร้องว่าอย่าเอามันขึ้นมาพูดอีกเพราะไหนๆมันมีก็เหมือนไม่มี ในทางการแพทย์คือไม่ใช่แม้แต่ตัวอ่อน แต่เพื่อนบอกผมว่าตอนนี้คุณมีทุกอย่างครบถ้วน มันไม่เหมือนกัน . . เพื่อนขอผมแบบนี้ อะไรเป็นตัวตัดสินว่าผมไม่มีสิทธิ์เจ็บ และผมไม่เคยพูดกับใครอีกเลย ผมได้แต่เขียนมัน ซ้ำไปซ้ำมา ผมไม่กล้าจะบอกใครอีก เพราะในเวลาที่ผมแสนยากลำบาก ต้องการคำแนะนำ คุณไม่อยู่ เหมือนกับเวลาที่คนเราใกล้จะตายผมมีพี่สาวคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงคนไข้ ในฐานะพยาบาล และในฐานะพี่สาว เพราะฉะนั้นแล้ว อย่างที่ผมเคยบอกกับคุณ “ไม่มีอะไรเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว” แม้แต่เคมี ฯ มันไม่เจ็บเลยซักนิด เพราะผมเคยผ่านสิ่งที่เจ็บมาแล้วด้วยตัวเองเพียงคนเดียว แม้จะเคยเปรยกับเพื่อนหนึ่งคน แต่คำแนะนำที่ได้รับ ผมขอบอกตามตรงว่าเป็นคำแนะนำที่ไม่ยุติธรรมเลย ผมไม่อาจยอมรับมันได้ นั่นคือสิ่งที่ผมคิด และอยากจะบอกเพื่อนว่า นี่งัยคือสิ่งที่ผมกำลังเจ็บปวดอยู่ ความรู้สึกของผมเหมือนไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกของคุณ เพื่อนอาจจะไม่ได้รักผมมากเท่ากับคุณ เพื่อนอาจจะมองเห็นแล้วว่าผมมีค่าน้อยกว่าคุณ ผมน้อยใจบ้าง ยังน้อยใจอยู่ แต่ก็ยอมรับ และสัญญา ผมไมได้ตอบข้อความกลับไป ว่าอะไรที่กำลังเจ็บ มันถูกหยุดไว้แค่นั้น แค่การสาบานว่าจะไม่เอ่ยถึงมันอีก

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s