วี–แมรี่

เวลาที่ยาวนาน ผมแอบคิดอยู่เสมอว่าคุณจะยังคงพอรับรู้ได้บ้างว่า ผมรู้สึกทรมานใจอย่างไร ผมเชื่อว่าคุณคิดดีกับผม ไม่มีเจตนาที่จะบั่นทอนให้ต้องหมองใจ ผมคิดเช่นนั้น แต่แล้ว คุณก็บอกกับผมจากปากของคุณเอง ว่า ”คุณไม่เคยต้องการรู้” แท้จริงแล้วคุณไม่เคยรู้จริงๆว่าได้ทำอะไรลงไปในชีวิตของคนหนึ่งคน ที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เคยรู้ถึงสิ่งที่ผมได้เจอ และคุณได้ปล่อยให้ผมต้องตัดสินใจมัน เพียงลำพัง ผมช่างโง่

ขาสองข้างของผมได้เดินนำพาเอาชีวิตมาถึงวันนี้ นับจากวินาทีนั้น ผมเหนื่อยที่จะเดินหลีกหนีคุณ ผมเหนื่อยที่จะจ้องมองไปที่คุณ คำพูดน้อยคำนักที่ผมจะพอมีเรี่ยวแรงพูดออกมา ไม่ว่าจะเป็นการตอยคำถามของเพื่อนที่ห่วงใย หรือแม้กระทั่งการเสวนาตามประสาปกติกับคุณก็ตาม ผมรู้สึกว่างเปล่าแต่ร่างกายหนักอึ้ง ไม่สามารถเอ่ย ต่อว่า ด่าทอ อธิบายสิ่งใดได้อีกแล้ว ผมถูกขอร้องให้เก็บมันเอาไว้อย่างมิดชิด ตอนที่ได้ฟังคำขอร้องนั้น ผมอยากย้อนถามเพื่อนที่ร้องขอสิ่งนั้นเหลือเกิน ว่า แล้วผมเล่า ผมจะอยู่อย่างไร ผมจะทนได้อย่างไร แล้วความรู้สึกของผมเล่า แต่ผมก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป ได้แต่รับคำ สัญญา

ผมต้องยืนนิ่ง ไม่รู้จะพูดสิ่งใด ผมไม่อยากยิ้ม ไม่อยากแสร้ง ผมไม่อยากเคลื่อนไหว แต่ความเป็นจริงแล้วนั้น ภายใต้ความปกติ วิญญาณและศรัทราของผมกำลังมอดไหม้ลงทุกขณะ คุณจะไม่มีทางรู้ว่าผมกำลังพูดอะไรกับตัวเอง เพราะผมได้ตายจากไปแล้ว ไม่อาจมีคำขอโทษใดที่จะทำให้ผมฟื้นขึ้นมาได้อีก แต่ช่างเถิดถ้าหากว่าคุณอยากกล่าวคำขอโทษนั้น ถ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น คุณจงพูดมันเถิด ผม ได้ ยิน เสียงของคุณ

Posted in ไม่มีหมวดหมู่.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s