23.45 น. เมื่อหัวใจไหว

23.45 น.

        ฉันรู้สึกว่ามันยาก….สำหรับการอยู่ใกล้ๆเธอ ทั้งที่มันมีความสุขเหลือเกิน ฉันกลับกลัวความสุขนั้น อย่างบอกไม่ถูก เวลามันผ่านไป…จนบางครั้งฉันอยากจะหลุดออกจากความรู้สึกนี้เสียที…แต่ก้อรู้ดีว่ามันทำได้ไม่ง่าย เพราะฉันเลือกที่จะจำเธอ….มาตลอด จดจำเธอ และพยายามเข้าใจสิ่งที่ผ่านมา ฉันรู้….ว่าเธอรับรู้สิ่งที่ฉันรู้สึก หลายครั้งที่ฉันอยากจะขอบคุณเธอมากมาย กับอะไรดีๆเล็กๆน้อยๆ ที่เธอหยิบยื่นให้ เพื่อที่มันจะพอทำให้ฉันมีลมหายใจเข้าออกอย่างมีความสุขได้บ้าง คำตักเตือน….อ้อมกอด หรืออะไรต่างๆนานา ที่แสนมากค่าสำหรับคนอย่างฉัน มันอยู่ในความทรงจำของฉันทุกเรื่องราว หากแต่ฉันพยายามที่จะทำความเข้าใจกับมันเสมอว่า…..นี่แหละ เธอคนดีของฉัน ที่ใจดี….อาทร แม้นคนที่ไม่เคยสำคัญเลยในชีวิตของเธอเอง….

         ฉันรักเธอ…..รักและคิดถึงตลอดเวลา ถึงแม้บางครั้งอยากเข้าไปกอด….อย่างที่ไม่ต้องขอ….แต่มันคงทำไม่ได้อย่างนั้น…ฉันอยากจะเอื้อมมือไปจับแขนเธอแทบใจจะขาด แต่ก้อต้องกำมือนั้นเอาไว้แน่น เพราะฉันรู้สึกว่าเธอห่างไกลเหลือเกิน…..ฉันกลัว กลัวว่าเธอจะโกรธหากไม่ขออนุญาตเสียก่อน …กลัวว่าถ้าหากทำตามใจตัวเองแล้ว เธอจะห่างออกไปมากกว่านี้….

         ทุกวันนี้….ฉันคิด….ว่าคงมีเพียงความสามารถ…ห่วงใยเธอ ไปเรื่อยๆ จนตายจากกันไป และถึงแม้ว่าจะมีหลายคนบอกกับฉันว่าอย่าได้หวังอะไรกับอ้อมกอดและ….ความอาทรนั้นเลย….เพราะเธอคนดี….นั้นดีเพราะนิสัยที่เอื้อความรู้สึกให้กับทุกๆคน แต่ฉันไม่ได้คิดถึงตรงนั้น….ฉันอยากจะยืนยันกับเธอ….และกับใครๆว่า…ฉันวันนี้ ไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย….ฉันได้กอดเธอเสียแน่น….ได้รับอนุญาตให้ใกล้ชิด ประหนึ่งเป็นคนๆเดียวกันกับเธอ และนั่นเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นที่สุดที่ไม่นึกว่าจะได้รับ….ฉันไม่ได้หวังว่าจะได้กอดเธอไปจนตลอดชีวิต ไม่เคยหวังแม้แต่น้อย

         ต่อไปจากนี้ ไม่ต้องกอดฉันอีกแล้ว…คนดี….อ้อมกอดที่แล้วมาอบอุ่นเกินพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ฉันมากนัก…..เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด…..ฉันกลัวเธอไม่มีความสุข….เพราะฉันรู้ว่าไม่สามารถหาความสุขให้เธอได้ ฉันไม่เคยนึกถึงปาฏิหารย์ใดๆที่จะทำให้เรามาอยู่ร่วมกัน ฉันรู้สึกว่ามันยากที่จะอยู่ร่วมกับเธอ….โดยไม่เบียดเบียนความสุขของเธอเลย . เพราะคนอย่างฉันไม่สามารถจริงๆที่จะทำได้อย่างนั้น…..ฉันรู้ดี เพราะความสุขอย่างที่สุด…ที่คนเราน่าจะได้รับ. ควรจะเกิดขึ้นจากคนที่เรารัก และอยากร่วมชีวิต….จงมั่นใจ….ว่าฉันไม่ได้คาดหวังอะไรให้มากมายไปกว่านี้………จริงๆ

         การเก็บความทรงจำที่ดีไว้ไม่ได้เสียหายอะไร….ฉันมักรู้สึกดีที่รู้ว่าตัวฉันเอง….เป็นเจ้าของความรัก….ที่ฉันสามารถมั่นใจได้ทุกครั้ง….ว่านี่แหละ….ความรักของฉัน…..วิธีการรักของฉัน…..ฉันได้เป็นเจ้าของมันแล้ว…..รู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นจริงๆ ในชีวิตๆนึง ……มันเหมือนความรักครั้งแรก…..ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว……ฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครอีกเลยจนบางทีฉันกลัว….กลัวว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก….ฉันยังอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ยังอยากมีคนๆนั้นที่เราต่างรอคอยกันและกันอยู่ ฉันยังอยากรู้ว่าคนๆนั้นอยู่ที่ไหน…..ฉันรู้….ว่าเค้าจะมาเมื่อถึงเวลา……และฉันจะเป็นเจ้าของความรักนั้นอย่างแท้จริง

         จดจำเอาไว้….ซักเล็กน้อยในใจเธอ….ว่าฉันไม่อยากให้เธอเจ็บปวด…..ไม่อยากให้เธอลำบากใจ….ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่ามันคือความผิด ไม่อยากให้รู้สึกว่าติดค้าง ถึงแม้ฉันจะรู้ดีว่าเธอไม่ได้ถือสาอะไรนัก……ไม่ว่า….ไม่พยายามตำหนิ….แต่ฉันก้อเจ็บปวดแทนเธอทุกครั้ง ทุกครั้งที่เธอต้องอดทน ทุกครั้งที่ฉันอ้อนวอน….ร้องขอ….จากเธอ… 

         เมื่อต้องมองเข้าไปในแววตาเธอ แล้วต้องรู้สึกว่า เธอกำลังพิจารณาคำขอร้อง….เธอกำลังจะตามใจ เธอกำลังเอื้อเฟื้อให้กับเพื่อนคนนึง ที่เหมือนจะน่าสงสาร….แล้วยิ่งได้ยินเธอเอ่ยออกมาว่า….ไม่เป็นไร….สิ่งนั้นไม่มากมายเกินกว่าที่เธอจะให้….ฉันยิ่ง…..สะท้อนให้เห็นตัวของตัวเอง…..ฉันบอกเธอหลายครั้ง…ว่าอย่าได้ทำในสิ่งที่เธอไม่มีความสุข แต่ฉันก้อปล่อยให้เสียงร้องขอในใจมีอิทธิพลเหนือความตั้งใจที่จะทำให้เธอ เธอเคยได้ยินเสียงของมันบ้างไหม ฉันบอกคิดถึงเธอก้องอยู่ในใจ…ฉันร้องขออยู่ในใจ

         ฟังเพลงแล้วปาดน้ำตาบ่อยครั้งยามคิดถึงเธอ…..ฉันไม่หวังให้เธอคิดเหมือนกับฉันอีกแล้ว ฉันอยากจะจบมันลงเสียที อยากจะยุติมันเสียที มันคงจะเจ็บมากเลยใช่ไหม ถ้าฉันจะทำให้มันจบลง แต่ถ้าเราไม่ก้าว เราก้อจะไม่มีวันรู้ว่าข้างหน้าเป็นอย่างไร ฉันยังอยากจะรักเธอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม แต่ฉันก้อแน่ใจว่าถ้าหากดึงดันต่อไป เธอคนดีของฉัน ก้อคงจะไม่มีความสุขหรือจะรู้สึกอิ่มเอมกับ….ความรักที่ยิ่งใหญ่ของฉันเท่าไหร่นัก เธอกลับจะยิ่งรู้สึกหนักอึ้ง และไม่มีความสุขไปในที่สุด ฉันไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น

           ฉันจะพยายาม…..ฉันสัญญา ฉันจะมีชีวิตที่เป็นของตัวฉันเองให้ได้ ขอบคุณที่เดินเข้ามาในชีวิตของฉัน หากไม่มีเธอในวันนั้นฉันก้อคงไม่รู้ค่าของชีวิตในวันนี้ …. ไม่มีอะไรเลยซักอย่างเดียวที่เธอทำผิดเกี่ยวกับฉัน มีแต่สิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่หรือ……เชื่อฉัน…ว่ามันถูกต้องแล้ว….เพราะเธอ….ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขเป็นเช่นไร เธอทำให้ฉันมีความสุขเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นวันนี้ หรืออนาคตที่กำลังจะเดินทางมา

           เธอ…..จะเป็นยิ่งกว่า….ความสุขในชีวิตน้อยๆ….ของฉัน …. 

          ฉันรู้ว่าเธอจะต้องเจ็บปวด เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ถึงแม้จะตั้งใจเขียนมันขึ้นมาให้เธอได้อ่าน แต่ฉันไม่มีเจตนาให้เธอมีความทุกข์ อย่าอดทนเพื่อจะอ่านมันให้จบ อย่าอ่านมันซ้ำถ้าเธอนึกเห็นภาพว่าฉันจะต้องร้องไห้ อย่าคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุของมัน เพราะฉันจะร้องไห้มากกว่านี้เป็นสิบๆเท่า….ถ้าได้รู้ว่า….เธอเป็นทุกข์จากสิ่งที่ฉันทำ……

          เมื่อทุกอย่างมันมาจากความรู้สึกดี ฉันอยากให้เธอเรียกมันว่าความสุข เพราะถ้าฉันเห็นเธอร้องไห้หรือมีความทุกข์กับมัน….ฉัน….คนนี้….จะต้องตายแน่….แน่….ฉันจะอยู่ยังงัยถ้าทำให้คนที่ตัวเองบอกว่ารักมีความทุกข์ ….. ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย ….. ได้โปรดมีความสุขในชีวิตให้มากที่สุด ให้สมกับที่ฉันหมายมั่นตลอดมา แต่…ฉันสัญญา…ว่าจะมีความสุขไปกับเธอด้วยเสมอ

….. อย่าโกรธฉันนะคนดี…ของฉัน……..

“ คิดถึง…แต่ไม่มาก
เบื่อๆอยากๆเป็นพักๆ

คร้านเกินจะเรียนรู้
ให้มากไปกว่าที่รู้จัก

ห่วงใยอยู่ห่างๆ
เพราะช่องว่างยังกว้างนัก

ใจเอยยังโลดแล่น
ไม่หนักแน่นพอ…จะปักหลัก

เสียดาย…อาจจะเสียดาย
แต่คงไม่ถึงกับอกหัก

ลังเล…เลือนราง
มิตรภาพเคว้งคว้าง
อยู่แค่ครึ่งทางของความรัก

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s