คำโกหก จาก คนแบบฉัน ถึง คนน่าชัง

  ** เริ่มเขียน เวลา สิบแปด นาฬิกา ยี่สิบเอ็ดนาที ของวันเสาร์ที่ สิบสอง มิถุนายน สองพันห้าร้อยห้าสิบสาม ** ทุกๆตัวอักษรที่ข้าพเจ้ากำลังจะเขียนต่อไปนี้  โปรดจงใคร่ครวญให้ดีเสียหน่อย ก่อนจะอ่านมันจนจบบทความ เพราะมันคือ คำโกหกของข้าพเจ้าทั้งสิ้น  เปรียบได้เช่น ศิลปะของการปั้นเรื่อง จนทำให้ใครต่อใครหลงเชื่อในคำเล่า  ที่ข้าพเจ้าแอบอ้าง  ข้าพเจ้าเขียนมันขึ้นมาจากความรู้สึก อยากจะขอโทษ ” คุณ ” คนน่าชัง ของข้าพเจ้า ขอโทษอย่างล้นหัวใจที่ได้โกหกคุณมาตลอด  ขอโทษทั้งหัวใจ ถึงคุณ คนน่าชัง…คุณจะรู้บ้างหรือไม่ว่าที่แท้คุณไม่ใช่ คนน่าชัง สำหรับข้าพเจ้าแต่อย่างใด  ในทางตรงกันข้าม คุณนั้นคือ คนที่แสนดี แสนน่ารักของข้าพเจ้าต่างหากเล่า ยังจดจำ คำถามที่คุณเคยถามข้าพเจ้าได้หรือไม่  ” เลิกคิดที่จะรักคุณแล้วหรือยัง ” คุณนั้นยังย้อนตอบกลับมาว่า ข้าพเจ้าตอบคำถามได้ดี  รู้อยู่บ้างหรือไม่ ว่าคำตอบที่ข้าพเจ้าตอบไปนั้น  มันไม่เป็นความจริง  มันคือคำตอบที่หลบเลี่ยง คำตอบที่ขยายความได้กว้าง เกินกว่าที่คุณจะคาดเดาได้ ว่าคำตอบที่ได้รับนั้น  ข้าพเจ้าหมายถึงใครกันแน่ หากคุณได้ถามคำถามเดิมนี้อีกครั้ง  คำตอบนั้นจะเปลี่ยนไป [...]

ผมจะไม่รักคุณ

                        ร้องเพลงให้ผมฟังหน่อย ผมอยากฟังคุณร้องเพลง เสียงของคุณทำให้ผมหลับฝันดี อย่าถามผมว่าอยากฟังเพลงอะไร อันที่จริงเพลงอะไรก็ได้ที่คุณอยากร้อง ผมฟังได้หมดเลย เสียงของคุณปลอบโยนให้ผมหยุดร้องไห้ได้จริงๆ แต่เพลงที่ผมอยากฟังคุณร้อง คุณจะร้องได้หรือเปล่านะ “ก้อนหินละเมอ” ผมชอบฟังเพลงนี้ ฟังแล้วคิดถึงคุณ ผมรู้สึกว่าคุณเหมือนดวงจันทร์ แล้วผมเป็นก้อนหิน ที่รอแสงสวยๆจากคุณมาสัมผัส ไม่อย่างนั้นแล้ว ชีวิตของผมคงไม่มีคุณค่าอะไรเลย ถ้าคุณเป็นดวงจันทร์ คุณคงจะต้องใกล้ชิดกับดวงดาว ซึ่งผมเป็นเพียงแค่ก้อนหินเท่านั้น ผมคงจะสวยงามไม่ทัดเทียมกับดวงดาวเหล่านั้น ร้องเพลงให้ผมฟังหน่อย ผมอยากฟังคุณร้องเพลง แต่ขอเป็นเพลง ก้อนหินละเมอ นะ ….. “ มองจันทรา เมื่อเวลามันกลบแสงดาว กลัวทุกคราวเพราะว่าฉันนั้นคือก้อนหิน กลัวดวงดาวไม่ทอแสงลงกระทบดิน และก้อนหินอย่างฉันคงไม่สวยงาม. “ และผมมีบทความลึกซึ้งมาแลกกับเพลงของคุณ บทความเกี่ยวกับกระต่ายที่หมายเงาจันทร์   ผมคาดเดาไว้แล้วว่า เราไม่ควรจะเจอกัน เพราะผมรู้ใจตัวเองดีว่าหลังจากเราพบกันแล้ว ผมจะไม่อาจห้ามใจให้หยุดคิดถึงคุณได้ ระยะห่างระหว่างกันที่ไกลเกินกว่าจะมาพบเจอ ทำให้ผมรักษาระยะห่างระหว่างหัวใจให้ไกลจากความรักได้มากพอดู แม้เสียงสนทนาผ่านสายยามดึก ถ้อยคำ ทรรศนะ จะกระชับเราให้เข้ากัน แต่ผมก็พยายามขืนใจตัวไว้…ทุกครั้ง ผมพยายามจะไม่รักคุณ…รู้ไหม ผมไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนักหรอก ว่ามีดีมีค่าพอจะรักใครหรือให้ใครรัก [...]

*ยอดชีวา*

…ยอดชีวา…เราเคยเห็นพ่อเขียนจดหมายถึงแม่ ใช้คำขึ้นต้นด้วยคำนี้แหละ…ยอดชีวา เราเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งถ้าหากพินิจพิเคราะห์อย่างดีแล้ว เราไม่มีอะไรที่ดีที่จะมอบให้ นอกจากความรู้สึกที่ดี เพราะมันหมายถึงหนึ่งหัวใจ ไม่ใช่เป็นการกดดันให้รับไว้แต่อย่างใด แม้นผู้รับจะไม่สะดวกรับไว้ แต่เรามีความเชื่อเสมอว่า หัวใจก็ยังเป็นของเราอยู่ ไม่ได้ถูกทำลายลงเพียงเพราะผู้รับปฎิเสธการรับนั้น หัวใจและความรู้สึกดี ก็จะยังคงแข็งแรงด้วยตัวเราเอง เราไม่เคยเกี่ยงงอน กับคำขอบคุณของคุณหรอก กลับดีใจเสียด้วยซ้ำที่ได้รับมัน เชื่อเถอะว่า ไม่ว่าคุณจะขอบคุณเราไปอย่างนี้เรื่อยๆ เป็นร้อยเป็นพันคำ หรือไม่ขอบคุณเลยซักคำเดียว เราก็ยังปรารถดีกับคุณเสมอ เหมือนจดหมายจะเศร้า ยังงัยบอกไม่ถูก        สัญญานะ ว่าจะแข็งแรง….       *WS*