หวาน

…. คนสวย ทรามวัย ของผม ระยะนี้ผมเข้ามาเขียนเรื่องราว ” ที่นี่ ” บ่อยมาก อาจเนื่องด้วยนั่งทำงานอยู่ว่างๆ พลางๆก็เลย เกรงว่ามือไม้ไม่ได้ขยับทำอะไร  เลยได้มีโอกาสเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อย วันนี้อากาศค่อนข้างหนาวครับผม  เลยพลอยคิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ขึ้นมาทันใด  มันคงอุ่นกว่าผ้าห่มไหนๆ ยิ่งถ้าเป็นอ้อมกอดจาก ” คนที่ผมรัก ” อย่างคุณด้วยแล้ว คงอุ่นกว่าสิ่งไหนในโลก อย่ายิ้มเยาะผมนะครับ  คนดี  ที่วันนี้ผมออกจะหวานกล้ำเกินไปซักหน่อย  ก็ไม่รู้เป็นอย่างไรซิเล่า ?  ผมอยากหวานกับคุณเสียบ้าง  ทั้งๆที่คุณ ไม่ได้สนอกสนใจ ใยดีกับผมเท่าไหร่ดอก  แต่ความอาทรรัก ของผม ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า คุณนั้นจะ รำลึกถึงผมหรือไม่  แม้นคุณจะหลงลืมผมแล้วเสียสิ้น  ผมก็อดใจมิได้  ที่จะบอก ” คำหวาน ” กับคุณอยู่ร่ำไป  แต่อย่างไรที….ผมคงต้องขอบพระคุณ  คุณอย่างยิ่ง ที่ไม่ได้ออกตัวห้ามใจของผม  ไม่ให้ รัก รำลึก คนึงหาคุณ  ขอบพระคุณที่อนุญาต ให้ผมแสดงออกถึงความรักใคร่กับคุณได้อย่างเต็มที่  ณ ” [...]

ความสุขโดยสังเกต กับ October sonata

…PB 1306 3892 5 TH มันเป็นเลขที่ไปรษณีย์ที่ผมรอคอยอยู่ ข้างในกล่องพัสดุนั้นบรรจุหนังสือมาสี่เล่มด้วยกัน “ทวิภพ สองเล่ม ” ความสุขโดยสังเกต “และ “ระยะทางอันห่างไกล ” ยังไม่ทันจะแกะกล่อง ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เจอ เพื่อนรัก น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้า แล้วไหลลงช้าๆอาบแก้มทั้งสองข้าง ใครคนหนึ่ง ที่ผมทึกทักว่าเค้าเป็นเพื่อน ในยามที่ผมอยากรู้ข่าวคราวของเค้า ผมจะต้องอ่านจากหนังสือที่เค้าเขียน ถ้าเค้ารู้ว่าผมร้องไห้ เค้าคงเสียใจ ผมเองก็ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด ว่าทำไมจึงได้แต่ร้องไห้ทุกครั้ง ที่อ่านสิ่งที่เค้าเขียน ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากบอกเค้าว่า น้ำตาของผมไม่ใช่ความเสียใจ แต่ความรู้สึกนั้นมันเหมือน ตื้นตัน ดีใจที่ได้เจอ และปรีดาที่เค้า สบายกายใจ และมองโลกได้อย่างน่ารัก เค้าเขียนถึงเรื่องโน้น เรื่องนี้ได้อย่างน่าสนใจมาก เอ่ยนามบุคคลหลายคนทั้ง คนไทย ฝรั่ง และหนังสือ มากมาย ในบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมอยากจะตามไปศึกษา และสรรหามาอ่านดูบ้าง และผมก็ได้ทำ ผมต้องยอมรับว่า เมื่อลองสรรหามาได้ ผมอ่านแล้วกลับไม่เข้าใจมัน แม้แต่ในหนังสือบางเล่มที่เค้าเขียน ผมเองก็อ่านไม่เข้าถึงใจเลยเช่นกัน คนที่เค้าเอ่ยถึง ผมไม่รู้จักเป็นส่วนใหญ่ [...]

คนที่อยู่ใน Google

มันเป็นยิ่งกว่าความฝัน ที่ผมได้มาพบคุณ นานเสียเหลือเกินที่ผมไม่ได้พบคุณเลย ผมเองไม่อยากรบกวนจิตใจของคุณไปมากนัก จึงว่างเว้นจากการส่งของขวัญโน่นนี่ไปให้ เกรงใจว่าจะไม่มีที่จะเก็บ คุณเคยแสดงความคิดเห็นเอาไว้กับผม ว่าความรู้สึกของผมนั้น มันเป็นความรู้สึกเพียงชั่ววูบ หากแต่ผมก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเอง และสงสัยว่า ในทุกคราที่ผมคิดถึงคุณ มันช่างมีความสุขดีแท้ ความรู้สึกที่วูบเข้ามา เมื่อไหร่หนามันจึงจะวูบหายไปเสียที ดังที่คุณเคยกล่าวเอาไว้ ผมชอบใจนักเวลาที่เห็นคุณยิ้ม ถึงแม้จะเห็นในรูปก็ตามที คุณกลายเป็นคนดังไปเสียแล้ว คนเก่งของผม ผมชื่นชมคุณยิ่งกว่าใครๆ คุณทำให้ผมรู้สึกมีความใฝ่ฝัน คุณทำให้ผมมีเรี่ยวแรง นอกจากแม่ก็มีคุณอีกคนที่ทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้น แม้นว่าคุณจะยังยืนยันเสียงแข็ง ว่าผมไม่รู้จักคุณดีพอ จริงอย่างที่คุณว่า ผมไม่เคยรู้จักคุณเลย กรุณาอย่าห้ามหรือตัดทอนความรู้สึกของผมเลย ผมเลือกแล้ว เลือกที่จะเก็บคุณเอาไว้ ในหัวใจ . . .