น่ารัก…นานแล้ว

ผม ถูกตั้งคำถามจากเพื่อนคนหนึ่งว่า ” ทำไมไม่โทรหาเพื่อนล่ะ ริมาโทรหาคนแปลกหน้า ทำไม “ อันที่จริง มันมีคำตอบของมันอยู่ แต่ผมตอบไปตรงๆ ไม่ได้มากนัก      การเลือกโทรคุยกับคนแปลกหน้า หนึ่งคน มันย่อมต้องการรู้จักเขา อาจเป็นวิธีที่ลัดและ รวบรัด ไปซักหน่อย แต่มันไม่ดีมากเกินไปไหมน้า ?…. อันนี้กำลังคิดอยู่  พลอยเป็นนิสัยที่ไม่น่ารักไปซะยังงั้น            คุยกับคุณ ” คุณ ” เป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่สมัย มอสี่ถึง มอหก                       คุณ    เป็นคนหน้าตาน่ารัก                       คุณ    เป็นรักครั้งแรก                       คุณ    เป็นแฟนคนแรก จนสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย                       คุณ    กับผม เลิกกัน มองหน้ากันไม่ติดเป็น สิบ ปี                       คุณ    คือคนที่ผมคุยด้วยในวันนี้ อย่างสนิทใจ คุ้มนะกับ สิบปีแบบใจใสๆ ไม่มีอะไรติดค้างในใจเลย     [...]

ศฤงคารของผม

                                                                                                              [...]

คนขี้ขโมย

ผมคงต้องแจ้งตำรวจจับคุณ เสียดีไหม ? เนื่องด้วยคุณนั้น  เป็นคนขี้ขโมย เสียเหลือเกิน ทรัพย์สินที่คุณขโมยไปจากผมนั้น มันช่างหลายอย่าง อาทิ….. กุญแจประตูบ้าน อัลบั้มเทปคาสเส็ต หนังสือเรียนภาษาอังกฤษ เอกสารประกอบวิชาฟิสิกข์ ปลอกท้าย ดินสอกด ยางลบดินสอ หนังสือ ” หนุ่มนักโบก กับ สาวขี้บ่น” สาคูไส้หมู และอีกหลายต่อหลายอย่าง โดยเฉพาะสิ่งหนึ่ง คุณก็รู้อยู่แก่ใจครับผม จะอะไรเสียอีกเล่า ? ก็หัวใจของผม….( ทั้งดวง ) ……….อิอิ………….. ……….: )……………