…….
เมื่อยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นดู ผมรู้สึกว่ามันช่างเหี่ยวไปมากแล้วเหมือนกัน รอยลายมือนั้นลึก ทำให้ดูย่นเข้าไปมาก ปีนี้ผมเหนื่อยง่ายกว่าทุกปี
ผมอยากให้หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่านี้ บางคนเคยบอกเอาไว้ว่า ” ความสุข และพรใดๆ ต้องหาด้วยตัวเอง ” ผมยังจำประโยคเด็ดนั้นได้แม่น แต่ใครคนนนั้นจะรู้หรือไม่ว่า การพยายามวิ่งรนหาสิ่งดังกล่าว มันก็ไม่ใช่ง่ายเลย อาจเป็นเพราะเรามัวแต่ ” วิ่งรน ” จึงทำให้รู้สึกว่ามันยากเหลือเกิน
อย่างไรก็ตาม ผมก็คาดหวังว่ามันคงจะไม่ยากเกินไปนัก อีกหกวันเท่านั้นที่ผมจะมาทำงานที่นี่ หลังจากนั้นก็จะเป็นอีกเส้นทางใหม่ ที่ผมเลือกให้กับชีวิตตัวเอง อายุมาจนปูนนี้แล้ว ผมยังคงรู้สึกประหม่า ที่จะเริ่มต้น เหมือนมันยาก ยากพอๆกับที่เคยเริ่มเมื่อสิบปีก่อน ไม่มีผิด
ในทุกเช้า ผมจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วบอกตัวเองว่า ” แล้วมันจะผ่านไป ” หัวใจของผมหดหู่ถึงปานนั้น มันกลับมาสู่จุดๆนั้นได้อย่างไรหนอ หัวใจเอย
กำลังใจอันน้อยนิดให้ตัวเอง ที่พอจะหาได้ คือการแหงนหน้ามองท้องฟ้า แล้วฝันว่าตัวเอง จะบินได้สูงเทียมเท่า นกน้อย อีกหกวันที่ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเฉา ผมรู้สึกว่ามันอาจจำเป็นที่ต้องหาแรงให้หัวใจ ด้วยวิธีลัด “ ผมต้องออกเดินทาง “ ผมคิดอย่างนั้น การพักและพาตัวเองเข้าใกล้ ธรรมชาติ อาจช่วยได้บ้าง
ในระหว่างที่กำลังจะเดินไปยังจุดหมายใหม่ ผมต้องสร้างแรงใจให้ตัวเองให้ได้ เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว การหยุดจากที่เดิมแล้วเดินต่อไปยังที่ใหม่ทันทีนั้น “ผมอาจตายได้ ตายที่หัวใจ ตายด้านที่หัวใจ “ ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้นเลย
เอาเถิด ระยะทางอันแสนไกล ผมจะออมกำลังกาย กำลังใจให้มาก แล้วจะค่อยๆวางฝ่าเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงอีกครั้ง ผมจะยิ้ม และหัวเราะให้มากขึ้น แค่บอกตัวเองได้อย่างนี้ ก็เหมือนหัวใจมันใสขึ้นได้จริงๆ
ฟ้าใส 1
ฟ้าใส 2
