ยอดชีวิตของผม….
ค่ำคืนที่ผ่านมา ผมนอนแนบแก้มกับหมอนใบนุ่ม และระลึกไปว่า ” ทำไมหนอ ผมจึงรู้สึกเหนื่อยนัก ? “ ผมนอนพลิกไปมาตลอดทั้งคืน แล้วก็พบคำตอบว่า ระยะนี้ ผมอารมณ์ร้ายเหลือเกิน โกรธขึงง่ายดาย อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมยิ้มน้อยลง หัวเราะไร้สุ่มเสียง อย่างหาเหตุผลไม่ได้
ผมเป็นอะไรไปหนอ นี่….. ชีวิตของผมมันช่างขมขื่น อะไรจะปานนั้น ใยเล่าเหตุอะไรที่ทำให้ใจนั้นขุ่นง่ายดาย
เช้านี้….ผมสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ และพยายามบังคับหัวใจว่า …. จะไม่ปล่อยให้ อารมณ์นั้นร้าย และขุ่นมัวง่ายดายอีกต่อไป ผมจะปฏิบัติกับทุกคนอย่างจริงใจ และด้วยหัวใจที่สดใส มากที่สุดเท่าที่ คนแสนแย่ อย่างผม จะทำมันได้
ผมบอกตัวเองอย่างนั้น ….
ผมบอกตัวเองอย่างนั้น ….
ผมบอกตัวเองอย่างนั้น ….
แต่ตัวผมนั้น….จะฟังหรือเปล่าหนอ
********************
