ล่วงเลย

ล่วงเลยเวลาเที่ยงมาแล้ว กว่า ห้าสิบนาที เข้าใกล้เวลาบ่าย แล้วซิเล่า  ผมยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อย  อีกหกนาที ผมจะได้ไปหาอะไรกิน  ในช่วงเวลานี้  ผมไม่มีแก่ใจคิดเรื่องอะไรเลย นอกจากเรื่องการดำเนินชีวิตของตัวเอง  การงานของผมปรับเปลี่ยนมาใช้ชีวิตเยี่ยง ข้าราชการ  คนหนึ่ง งานเลิกเร็ว เหมือนข้าราชการไม่มีผิด  อีกทั้งยังไม่ยากที่จะเรียนรู้งานมากนัก  ผมจึงผ่อนคลายลงได้บ้าง ในเวลาที่ต้องมาทำงาน   ผมปล่อยให้ย่อหน้าข้างต้น  ค้างเติ่งไว้  โดยไม่ได้เขียนต่อ ปล่อยไว้จนผ่านไปหนึ่งคืน  ผมรู้สึกเหมือนเหนื่อย  แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่า ” มันคงไม่เหนื่อยจนเกินไปดอก ” ผมบอกตัวเองอย่างนั้น  ทั้งๆที่ แทบไม่มีแรงบันดาลใจเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย    พรุ่งนี้ ต้องตืนขึ้นใหม่ ได้อีก พรุ่งนี้ จะยังงดงาม ได้เสมอ พรุ่งนี้ ยังต้องรอพบเจอ สิ่งที่ตั้งตารอ  พบเจอ มาแสนนาน ………………………..