…..9.53 วันศุกร์หรรษา
อรุณสวัสดิ์ครับ คนสวยของผม ต้องขอโทษคุณจากหัวใจจริงๆ ที่สายมากโขแล้วที่ผมเพิ่งจะมีเวลาเขียนจดหมายถึงคุณ ….เป็นอย่างไรบ้างครับคนดี
ฝนตกเมื่อวานนี้ ถนนแห้งหรือยัง ? รถราวิ่งขวักไขว่ทำให้คุณเวียนหัวหรือไม่ คุณยังได้ยินเสียงดนตรีเบาๆลอยมากับลมอยู่หรือเปล่าครับ คุณได้ดื่มของเหลวที่อยู่ในแก้วที่เหลือเพียงครึ่งเดียวหมดแก้วหรือยัง แล้วใครคนนั้นเค้าให้ความใส่ใจคุณ เหมือนกับผมหรือไม่
สำหรับคำถามทั้งหมด เป็นเพราะว่า ผมเป็นห่วงคุณเหลือเกินครับ บางสิ่งบางอย่างที่คุณได้เปรยไว้ มันไม่มีรายละเอียดมากเพียงพอที่จะทำให้ผมได้รับรู้ว่า คุณยังสบายดี อยู่หรือไม่ มีอะไรอยู่ในใจหรือเปล่าครับ คนสวยของผม
ในบางครั้ง ผมอยากรู้จักคุณมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ในบางที ผมก็พอใจมากแล้วสำหรับระยะห่างระหว่างเรา มันช่างพอดิบพอดี ไม่ใกล้จนหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่ไกลจนต้องนอนร้องไห้คิดถึงคนึงหา มันพอดีแล้วสำหรับผมกับคุณ
คุณช่าง ” น่ารัก ” คุณมักแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนผมเสมอ แม้นว่าจะทิ้งช่วงไปนานบ้างก็ตาม ในบางครั้งคุณก็ทักทายผม ด้วยการ บันทึกความเห็นเล็กๆน้อยๆ แปะเอาไว้ที่หน้าห้อง ” ห้องกระจายใจ ” ของผม ขอบคุณมากครับ คนดี
ความเห็น
ขอบใจที่ถามถึง
ขอบใจที่แวะไปเยี่ยม
ขอบใจที่เป็นห่วง
เราสบายดี กินอิ่ม นอนหลับ
แม้ว่าจะมีเวลาฝันทั้งกลางวัน
และกลางคืนลดน้อยลง
เพราะต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับความเป็นจริง
ที่มักไม่สวยงามเหมือนกับความฝัน
แต่ก็ยังมีความสุขดีอยู่ประมาณหนึ่ง
หวังว่าเธอก็คงเช่นกัน มีความสุขและสบายดี
อยู่ใช่มั้ย…ขอบใจอีกหนกับทุกสิ่งทุกอย่าง ^^