ความสุขโดยสังเกต กับ October sonata

…PB 1306 3892 5 TH มันเป็นเลขที่ไปรษณีย์ที่ผมรอคอยอยู่ ข้างในกล่องพัสดุนั้นบรรจุหนังสือมาสี่เล่มด้วยกัน “ทวิภพ สองเล่ม ” ความสุขโดยสังเกต “และ “ระยะทางอันห่างไกล ” ยังไม่ทันจะแกะกล่อง ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เจอ เพื่อนรัก น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้า แล้วไหลลงช้าๆอาบแก้มทั้งสองข้าง ใครคนหนึ่ง ที่ผมทึกทักว่าเค้าเป็นเพื่อน ในยามที่ผมอยากรู้ข่าวคราวของเค้า ผมจะต้องอ่านจากหนังสือที่เค้าเขียน ถ้าเค้ารู้ว่าผมร้องไห้ เค้าคงเสียใจ ผมเองก็ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด ว่าทำไมจึงได้แต่ร้องไห้ทุกครั้ง ที่อ่านสิ่งที่เค้าเขียน ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากบอกเค้าว่า น้ำตาของผมไม่ใช่ความเสียใจ แต่ความรู้สึกนั้นมันเหมือน ตื้นตัน ดีใจที่ได้เจอ และปรีดาที่เค้า สบายกายใจ และมองโลกได้อย่างน่ารัก เค้าเขียนถึงเรื่องโน้น เรื่องนี้ได้อย่างน่าสนใจมาก เอ่ยนามบุคคลหลายคนทั้ง คนไทย ฝรั่ง และหนังสือ มากมาย ในบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมอยากจะตามไปศึกษา และสรรหามาอ่านดูบ้าง และผมก็ได้ทำ ผมต้องยอมรับว่า เมื่อลองสรรหามาได้ ผมอ่านแล้วกลับไม่เข้าใจมัน แม้แต่ในหนังสือบางเล่มที่เค้าเขียน ผมเองก็อ่านไม่เข้าถึงใจเลยเช่นกัน คนที่เค้าเอ่ยถึง ผมไม่รู้จักเป็นส่วนใหญ่ [...]

…วิธีเดียว….

…………………………………………………….. ฉันยื่นหนังสือให้เธอ  ในฐานะผู้อ่าน   มันเหมือนเป็นวิธีเดียว  ที่จะทำให้เธอรู้ว่า   ฉันยังสบายดีอยู่  ในโลกใบเดียวกัน

ความฝันอันสูงสุด

….พักหลังนี้ แม่ถามผมเรื่องแต่งงานบ่อยขึ้น อ้างเหตุผลสารพัน ทั้งอายุ ความเหมาะสม และอีกหลายเรื่อง ผมเงียบนิ่ง และยังไม่มีคำตอบใดๆ ผมตระหนักดีว่าแม่เป็นห่วงเหลือเกิน วันนี้ แม่เปรยเรื่องเดิมขึ้นมาอีกครั้ง ผมนั่งลง แล้วสูดลมหายใจเข้าปอด ผมมองหน้าแม่ แล้วถามว่า “แม่เคยบอกไม่ใช่หรือว่าการได้รับเหรียญพระราชทาน พอสว. เป็นความฝันอันสูงสุดของข้าราชการสาธารณสุข และในความคิดของผมในตอนอายุ ปาเข้าไปป่านนี้ สิ่งที่ผมต้องการ และสำคัญต่อชีวิต ไม่ใช่การได้แต่งงาน จริงอยู่ที่ว่าการเป็นฝั่งเป็นฝาไปเสียที จะสามารถคลายความห่วงใยของคนเป็นแม่ได้ก็ตาม แต่ผมเอ่ยกับแม่อย่างหนักแน่นไปว่า ผม. . .อยากทำงานในโครงการพระราชดำริ ผมอยากถวายงานแด่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพียงซักครั้ง ก็คุ้มกับชีวิต ในบางครั้งผมมองกลับมาที่ตัวเอง ผมพบว่าตนเองมิได้มีคุณวุฒิที่ดีพอจะถวายงานในโครงการไหนได้เลย แต่ถ้าหากได้มีโอกาสสนองคุณแผ่นดินซักครั้ง ผมจะทำจนสุดกำลัง ” ผมกล่าวกับแม่ไปอย่างนั้น แม้ว่าในขณะนี้ผมยังทำงานประจำอยู่ก็ตาม แต่ผมก็พยายามติดตาม ดำริในพระองค์ท่านอยู่เสมอ หากใครก็ตามได้รู้ความคิดนี้ของผมเข้า อาจส่ายหัวว่าอาจเป็นไปได้ยาก แต่ผมจะตามหาโอกาสนั้นให้เจอให้ได้ แต่ก่อน ผมเคยอยากไปทำงานต่างประเทศ เพื่อเปิดหัวใจและโลกทัศน์ แต่เมื่อช่วงหนึ่งผมออกจากงาน ผมได้ใช้เวลานั่งคิด ทบทวนว่าได้ทำอะไรลงไปแล้วในชีวิต และอะไรที่จะทำให้ชีวิต ผมไม่ต้องการเหรียญกล้าหาญใดๆ ไม่เลย ต่อให้เป็นแค่พนักงานขายในร้านภูฟ้าในสมเด็จพระเทพฯ ผมก็จะทำสุดกำลัง [...]