18 พฤษภาคม 2553 ………. วันนี้เหนื่อยจัง ทำอะไรไม่ค่อยราบรื่น การงานก็ ดาษดื่น อะไรอย่างอื่น ก็ค้างคา หรือเราใจร้อนเกินไป ประสานงานสิ่งใดไม่คืบหน้า ใครๆก็พาลเบื่อระอา ที่เราประสานงานด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี บอกตัวเอง ใจเย็นลงหน่อย พรุ่งนี้ก็สำออยนอนโรงพยาบาล อีกแล้วซี วันนี้ เท่านั้นต้องทำงานให้ดี เพราะ เสาร์ อาทิตย์นี้เราไม่มีเวลา วุ่นวายกับการรักษาตัว ไม่มีใครรู้หรอกว่าอ่อนแรงหนักหนา ทำงานห้าวัน เข้าโรงพยาบาลสองวัน เป็นเวลา แต่เราจะไปโทษใครได้เล่าหนา เพราะเรานี่เองแหละ ที่อ่อนล้า และอ่อนแรง …..POOM…..
15 พฤษภาคม 2553 ขอให้ผมกับคุณ ได้พบกัน และเรา ได้รักกัน … คนนั้น… ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอ ขอให้ผม กับคุณ อยู่ใกล้กัน ก็ผมรอคุณอยู่นานแสนนาน …วันนั้น… หากเป็นได้จริง ผมแค่อยากรักคุณหมดหัวใจ แม้ว่าคุณจะอยู่ที่แสนไกล ให้บางสิ่งในใจ พาเราไปพบ… กับคนที่ถูกใจ แม้จะอยู่ที่ใด แม้อะไรจะเกิดจากนี้ไป ผมเพียงอยาก จะขอรักคุณได้ไหม ขอให้ผม กับคุณได้เข้าใจ เหตุผลใดเราอย่าไปสนใจ แค่ได้พบ กัน วันนี้รู้เพียงแค่อยากจะรักคุณหมดหัวใจ แม้ว่าคุณจะอยู่ที่แสนไกล ให้บางสิ่งในใจ พาเราไปพบ… กับคนที่ถูกใจ แม้จะอยู่ที่ใด หรือแม้อะไรจะเกิดจากนี้ไป ผมเพียงอยาก จะขอรักคุณได้ไหม แม้ว่าผม กับคุณไม่พบกัน จะขอรอไปอย่างนั้น จะรักแม้เราไม่ รู้จักกัน ……………………… เปล่านะ ข้าพเจ้าไม่ได้มีเจตนาจะให้เป็นแบบนี้ แต่ข้าพเจ้าก็ปล่อยให้น้ำตาไหลเปียกปอนหมอนหนุน มาสี่วันแล้ว ร้องไห้ได้ทุกวันแบบนี้ เหนื่อยมากเหมือนกัน แต่….เปล่า ข้าพเจ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะ ทุกข์ถึงขนาดนั้น เปล่าเลย [...]
** เริ่มเขียน เวลา สิบแปด นาฬิกา ยี่สิบเอ็ดนาที ของวันเสาร์ที่ สิบสอง มิถุนายน สองพันห้าร้อยห้าสิบสาม ** ทุกๆตัวอักษรที่ข้าพเจ้ากำลังจะเขียนต่อไปนี้ โปรดจงใคร่ครวญให้ดีเสียหน่อย ก่อนจะอ่านมันจนจบบทความ เพราะมันคือ คำโกหกของข้าพเจ้าทั้งสิ้น เปรียบได้เช่น ศิลปะของการปั้นเรื่อง จนทำให้ใครต่อใครหลงเชื่อในคำเล่า ที่ข้าพเจ้าแอบอ้าง ข้าพเจ้าเขียนมันขึ้นมาจากความรู้สึก อยากจะขอโทษ ” คุณ ” คนน่าชัง ของข้าพเจ้า ขอโทษอย่างล้นหัวใจที่ได้โกหกคุณมาตลอด ขอโทษทั้งหัวใจ ถึงคุณ คนน่าชัง…คุณจะรู้บ้างหรือไม่ว่าที่แท้คุณไม่ใช่ คนน่าชัง สำหรับข้าพเจ้าแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม คุณนั้นคือ คนที่แสนดี แสนน่ารักของข้าพเจ้าต่างหากเล่า ยังจดจำ คำถามที่คุณเคยถามข้าพเจ้าได้หรือไม่ ” เลิกคิดที่จะรักคุณแล้วหรือยัง ” คุณนั้นยังย้อนตอบกลับมาว่า ข้าพเจ้าตอบคำถามได้ดี รู้อยู่บ้างหรือไม่ ว่าคำตอบที่ข้าพเจ้าตอบไปนั้น มันไม่เป็นความจริง มันคือคำตอบที่หลบเลี่ยง คำตอบที่ขยายความได้กว้าง เกินกว่าที่คุณจะคาดเดาได้ ว่าคำตอบที่ได้รับนั้น ข้าพเจ้าหมายถึงใครกันแน่ หากคุณได้ถามคำถามเดิมนี้อีกครั้ง คำตอบนั้นจะเปลี่ยนไป [...]
