ถึงแม้เส้นทางระหว่าง…(ปาย)ไป

ถึงแม้เส้นทางระหว่าง…(ปาย)ไป

อุปสรรคมากเพียงใดไม่หวั่นแน่

ทั้งสองเท้าจะก้าวย่ำ…ไม่ปรวนแปร

ด้วยหัวใจจริงแท้…รู้แก่ใจ

ใครจะหมิ่นศรัทธา ก็แล้วแต่

จะไม่หยุดแยแสต่อสิ่งไหน

จะเดินหน้า คว้าฝัน มาข้างใจ

จะบินสูง  บินไกล กว่าเคยเป็น

……………………………….

ปาย 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาย 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาย 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาย 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาย 5

อะไรแลก ก็ไม่ยอม

..ครึ้มใจอย่างนี้ ต้องฮัมเพลงนี้ครับ..

 

ใครจะมีสตางค์ก็มีไป
ใครจะไปเหยียบดาวก็ตามใจ
ใครจะคอยแข่งกันไปไหน
ปล่อยตามใจเขา
ขอแต่มี แต่เธอ แต่เธอ ก็พอใจ
เงินและทองอะไร ก็ไม่เอา
มีแต่เธอก็ลืมความเหงา
นั่นก็พอแล้ว

*สิ่งใดดูเหมือนมีค่า ค้นไขว่และคว้ากันไป
ไม่ขอยืดยื้อให้เหนื่อยใจ ฉันขอเธอคนเดียว
โลกกลมกลมจะเป็นของใคร
ไม่เคยจะข้องเกี่ยว
มีแต่เธอผู้เดียวก็สุขใจ
เธอให้ใจจริงแท้และมีความหมาย
เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

เธอให้ใจจริงแท้ และมีความรักให้
เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

,,,,,,,,,,,,,,,,,,……………,,,,,,,,,,,,,,,

ขอบ 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบ 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบ 3

ระหว่างประหม่า

…….

เมื่อยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นดู  ผมรู้สึกว่ามันช่างเหี่ยวไปมากแล้วเหมือนกัน  รอยลายมือนั้นลึก ทำให้ดูย่นเข้าไปมาก ปีนี้ผมเหนื่อยง่ายกว่าทุกปี 

ผมอยากให้หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่านี้  บางคนเคยบอกเอาไว้ว่า  ” ความสุข และพรใดๆ ต้องหาด้วยตัวเอง ” ผมยังจำประโยคเด็ดนั้นได้แม่น  แต่ใครคนนนั้นจะรู้หรือไม่ว่า  การพยายามวิ่งรนหาสิ่งดังกล่าว  มันก็ไม่ใช่ง่ายเลย อาจเป็นเพราะเรามัวแต่ ” วิ่งรน ” จึงทำให้รู้สึกว่ามันยากเหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม  ผมก็คาดหวังว่ามันคงจะไม่ยากเกินไปนัก  อีกหกวันเท่านั้นที่ผมจะมาทำงานที่นี่  หลังจากนั้นก็จะเป็นอีกเส้นทางใหม่  ที่ผมเลือกให้กับชีวิตตัวเอง  อายุมาจนปูนนี้แล้ว  ผมยังคงรู้สึกประหม่า ที่จะเริ่มต้น  เหมือนมันยาก ยากพอๆกับที่เคยเริ่มเมื่อสิบปีก่อน  ไม่มีผิด

ในทุกเช้า  ผมจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วบอกตัวเองว่า ” แล้วมันจะผ่านไป ” หัวใจของผมหดหู่ถึงปานนั้น  มันกลับมาสู่จุดๆนั้นได้อย่างไรหนอ  หัวใจเอย

กำลังใจอันน้อยนิดให้ตัวเอง  ที่พอจะหาได้  คือการแหงนหน้ามองท้องฟ้า  แล้วฝันว่าตัวเอง จะบินได้สูงเทียมเท่า นกน้อย   อีกหกวันที่ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเฉา  ผมรู้สึกว่ามันอาจจำเป็นที่ต้องหาแรงให้หัวใจ  ด้วยวิธีลัด  “  ผมต้องออกเดินทาง “  ผมคิดอย่างนั้น  การพักและพาตัวเองเข้าใกล้ ธรรมชาติ  อาจช่วยได้บ้าง

ในระหว่างที่กำลังจะเดินไปยังจุดหมายใหม่  ผมต้องสร้างแรงใจให้ตัวเองให้ได้  เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว  การหยุดจากที่เดิมแล้วเดินต่อไปยังที่ใหม่ทันทีนั้น  “ผมอาจตายได้ ตายที่หัวใจ  ตายด้านที่หัวใจ “  ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้นเลย 

เอาเถิด  ระยะทางอันแสนไกล  ผมจะออมกำลังกาย  กำลังใจให้มาก แล้วจะค่อยๆวางฝ่าเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงอีกครั้ง   ผมจะยิ้ม  และหัวเราะให้มากขึ้น  แค่บอกตัวเองได้อย่างนี้  ก็เหมือนหัวใจมันใสขึ้นได้จริงๆ

ฟ้าใส 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฟ้าใส 2